poniedziałek, 6 października 2008

Słowiańskie Braterstwo


Wczorajsze niedzielne popołudnie spędziłem z rodziną na starówce, a konkretnie na podzamczu stołecznego barbakanu. Odbyła się tam impreza plenerowa, a właściwie całodniowy festyn historyczny pt. "Słowiańskie Braterstwo", podczas którego wraz z żoną i dziećmi mieliśmy okazję cofnąć się o jakieś tysiąc lat wstecz.

Nad Wisłą, na skwerze na przeciwko ruin legendarnej piwiarni "Albatros", wyrosła wioska słowiańska, w której mogliśmy się przyjrzeć dawnym rzemieślnikom. Wyrób filcu, sieci rybackich, tkactwo, rogownictwo, warzenie soli, kowalstwo, skórnictwo, garncarstwo oto zestaw rzemiosł, które mogliśmy obejrzeć "na żywo". Ponadto organizatorzy zapewnili nam inne atrakcje podnoszące poziom adrenaliny. A były to pokazy walk i uzbrojenia wojów z czasów Bolesława Chrobrego oraz polowanie z sokołem. Dawne jadło, pieśni obrzędowe z terenów całej słowiańszczyzny pozwoliły nam poczuć niesamowitą atmosferę tego miejsca.


Odbyła się także inscenizacja obrzędu postrzyżyn, czyli przejście chłopca do wieku męskiego. W pewnym momencie stojąca za mną blondynka zapytała gładko wygolonego na ciemieniu mężczyznę w modnym stroju sportowym: "A co to są postrzyżyny?". Odpowiedź była błyskawiczna: "A to takie obrzezanie!" Całe szczęście w dzieciństwie czytałem "Starą Baśń" Kraszewskiego, inaczej bym zemdlał widząc piastuna z nożycami wielkości sekatora. Doszedłem do wniosku, że takich imprez powinno być więcej, bo jako naród mało wiemy o swojej kulturze i przeszłości...


Organizatorem było Towarzystwo Kultury Teatralnej, impreza została sfinansowana przez Miasto stołeczne Warszawę - Dzielnicę Śródmieście. I chwała im za to. Szkoda tylko, ze ściągnęli do Warszawy grupę rekonstrukcyjną z Poznania. Szkoda dlatego, że było wielu młodych ludzi, którzy chcieli wstąpić w szeregi bractwa. Jednak na pytanie jednego chłopca: "Co trzeba zrobić, aby zostać giermkiem?" padła odpowiedź: "Musisz się przeprowadzić do Poznania".

A można było ściągnąć naszą stołeczną ekipę Jomsborczyków, których gród mieści się nad Zalewem Zegrzyńskim. Z pewnością ci młodzi chłopcy mieliby szansę stać się otrokami, czyli najmłodszymi w hierarchii drużyny z nad Zegrza. Co prawda Jomsborg to nie Słowiańsczyzna, ale mogli ich ściągnąć chociaż jako wsparcie. Całe szczęście niektóre bractwa rycerskie miały głowę na karku i kręciły się w pobliżu podtykając młodzieży ulotki z namiarami do ich komandorii. Sam otrzymałem ulotkę bractwa "Excalibur" działającego przy Domu Wojska Polskiego (czyli tam gdzie działa klub wargamingowy "XIII Dywizja"). Widocznie werbownicy uznali, że się nadaję.

Szlachetność wypisana na mojej twarzy jest tak oczywista, że uznano mnie za godnego noszenia pasa rycerskiego, a właściwie szyszaka :)

Oto program szczegółowy:
12.00 – 14.00 – pokazy walk i uzbrojenia
14.00 – postrzyżyny – inscenizacja
15.00 – średniowieczne zabawy
16.00 – pokazy sprawności wojów, pokazy walk
17.00 – braterstwo krwi – inscenizacja

niedziela, 5 października 2008

Sobotnie paćkanie


Niedużo w ten weekend popaćkałem, a to za sprawą mojego szwagra, który mnie odwiedził z siateczką w której radośnie pobrzękiwały browary. Dziś mam w planach wypad z na starówkę, no i wieczorem muszę dla Akhada wysmażyć artykuł do Maya Network News. Mimo to drugi element czerni kozackiej udało mi się skończyć :)

czwartek, 2 października 2008

Szymona Kobylińskiego gawędy o broni i mundurze

Gdy włączam TV z niesmakiem przerzucam kanały. Wreszcie dochodzę do kanału 24, na którym mam nastrojony Discovery Channel. 18 kwietnia 2008 roku Discovery Communications zdjęło z anteny mój ulubiony blok Civilization i zastąpiło go nowym o nazwie World, który zamiast emitować programy historyczne, przedstawia mi losy pewnego kasyna lub warsztatu samochodowego w Stanach Zjednoczonych. Przyznam szczerze, że od tego momentu włączam telewizor tylko jako monitor dla odtwarzacza DVD. Wracam czasami też do wspomnieniami do programów historycznych z czasów PRL, gdzie obok "Sensacji XX wieku" Bogusława Wołoszańskiego i programów o starożytności profesora Aleksandra Krawczuka, uwagę widzów w wieku od 5 do 95 lat przykuwały gawędy Szymona Kobylińskiego. Ten wspaniały grafik i historyk siedział w studio przed kamerą, rysując węglem na arkuszu papieru snuł opowieść pełną magii, a najciekawsze jest to, że była to opowieść prawdziwa. Pan Kobyliński opowiadał o I Rzeczypospolitej w taki sposób, że telewidz oczami wyobraźni widział wspaniałych rycerzy, dumnych kawalerów i piękne białogłowy z tego okresu. Prowadzący pan z długą brodą sprawiał wrażenie, jakby właśnie wysiadł z wehikułu czasu lub komory kriogenicznej i opowiadał o ludziach, których znał, czasach, które przeżył i które już nie powrócą. Czuło się w jego opowieściach nutę nostalgii za minionymi dziejami, ale i dumę z tego, że jest się Polakiem...

Dziś nadaremnie szukać pasji u prezenterów telewizyjnych, posiadających czasem kłopoty z dykcją, czasem wadę wymowy lub zgryzu, ale z pewnością nie znajdziesz dziś takiego, który dorównałby panu Kobylińskiemu wiedzą. Niewielki fragment tych opowieści i próbkę klimatu, który je otaczał znajdziemy książce pt. "Szymona Kobylińskiego gawędy o broni i mundurze" wydanej w 1984 przez wydawnictwo MON. Jest to pozycja, która aż się prosi o wznowienie, zaś którą można kupić dziś w dobrych antykwariatach i na serwisach aukcyjnych. Cena jest niewysoka, często zbliżona do kosztów wysyłki, więc jest zachęcająca. Z pewnością nie mniej niż bogate ilustracje i wspaniałe opowieści mistrza pióra i węgla, świętej pamięci pana Szymona Kobylińskiego. Warto jeszcze raz poczuć ten klimat, który dał początek pasji wielu tysięcy Polaków, jaką jest miłość do swojego kraju. I do jego historii.

środa, 1 października 2008

Powrót do przyszłości


Trzeci Zhanshi ze starego startera do Yu Jing został skończony. Ciężki przypadek, zacząłem go malować w styczniu (sic!), potem wróciłem do niego w lipcu. Wczoraj wieczorem się zawziąłem i go skończyłem. Dwa słowa na temat tej figurki. Po pierwsze ma jakąś kosmiczną pozę, wygląda jakby postać się opierała o jakąś skrzynię, postanowiłem więc dorobić zhanshiemu pod pupę zgrabny kuferek. Bitsy z zestawu startowego do Mordheimu i odrobina green stuffa załatwiły problem. Nie miałem jednak pomysłu na podstawkę, chciałem aby nie była zapchana trawkami, kamykami etc., aby zrównoważyć masę skrzyni. Stanęło na równej powierzchni typu droga, lotnisko czy kort tenisowy. Muszę przyznać szczerze - nie lubię tej figurki, ma dziwną pozę, źle mi się ją malowało i zabrakło mi pomysłu na wykończenie podstawki. Niech tak będzie. Może jej walory na polu bitwy sprawią, że przełamię tę niechęć, która sprawiła, że przez pół roku nie pomalowałem dosłownie nic do Infinity. A poniżej zamieszczam zdjęcie mojej pierwszej figurki do tego systemu, którą malowało mi się z największą przyjemnością. Poza też normalna, może jestem po prostu tradycjonalistą?

wtorek, 30 września 2008

Chłopy rezuny


Ostatnio kupiłem w Wargamerze w promocyjnej cenie hordę czerni kozackiej. Dziewiętnastu chłopa za dwie dychy, to świetny przelicznik. Co prawda metal jest troszkę miękki, ale jak usiądę na nich niechcący tyłkiem, to przynajmniej kosy i spisy mi się nie wbiją w cztery litery. No i się nie połamią! Zostało kilka zestawów i koniec. Nawet figurki matki przepadły. Za parę lat to będzie biały kruk :)

Na razie pierwszy element, będzie ich w sumie sześć, w tym jeden dowódczy ze sztandarem. Ale to w niedalekiej przyszłości. Na dzisiejszy wieczór zaplanowałem wykończenie trzeciego lekkiego piechura do Infinity.


Na zdjęciach:
Figurki metalowe firmy Wargamer, skala 15 mm, rok produkcji 2007, malowanie wrzesień 2008.
Podstawka kompatybilna z systemem bitewnym do XVII wieku firmy Wargamer o roboczym tytule "Ogniem i Mieczem".

poniedziałek, 29 września 2008

Propozycja Akhada


Niedawno otrzymałem propozycję od Akhada, wielkiego miłośnika i animatora systemu Infinity nie tylko w Polsce, ale i na świecie, dotyczącą napisania artykułu do jego e-zinu. "Maya Network News", bo taki jest tytuł magazynu, jest poświęcony głównie Infinity, jednak zaczyna obejmować także tematykę Tabletop i Sci-Fi w ogólnym tego słowa znaczeniu. Po szybkiej wymianie maili ustaliliśmy, że wezmę na siebie projekt, który roboczo w tym miejscu nazwę "Rokugan 2000".

Czego miałby dotyczyć? Chodzi mianowicie o malowanie moich figurek do Infinity (zbieram frakcję Yu Jing) w barwach Klanu Kraba z Legendy Pięciu Kręgów. Z uniwersum, z którym przez kilka lat byłem mocno związany i sentyment mi pozostał.

Istotą cyklu artykułów dla Akhada jest malowanie jednego typu jednostek do Yu Jing w miesiącu, oraz opis fluffu i warsztatu na łamach Maya Network News. Plusy przedsięwzięcia są takie, że będę miał solidną motywację, aby malować swoje laleczki do Infinity, a także wesprę przedsięwzięcie Akhada, bo ludzi z pasją trzeba wspierać :)

Następny numer MNN ma się pojawić w październiku, a oto archiwalne numery:

Maya Network News n4/5
Maya Network News n3
Maya Network News n2
Maya Network News n1
Maya Network News n0

Teraz nie ma wyjścia i trzeba się brać do roboty, bo nie lubię składać deklaracji bez pokrycia. A oto zapowiedź mojego bazgrania - Zhanshi do frakcji Yu Jing z systemu Infinity, zgodnie z planowanym fluffem pomalowana w barwach Klanu Kraba. To babeczka, a nazwałem ją Hiruma Tsukiko :)


Figurka metalowa firmy Corvus Belli. Skala 28 mm. Rok produkcji 2005, malowanie luty 2008.

niedziela, 28 września 2008

Drużyna w komplecie


Druga sekcja MG42 gotowa i tym samym pierwsza drużyna pierwszego plutonu w komplecie. Spora siła ognia, dwa karabiny maszynowe wystrzeliwujące 25 pocisków na sekundę każdy, a w plutonie było takich sekcji sześć! Szacuneczek. Oczywiście nikt nie strzelał ciągłym ogniem, gdyż amunicji by wystarczyło na dwie sekundy strzelania! Alianci nazywali tę śmiercionośną broń "Suwakiem Hitlera", ze względu na charakterystyczny terkot, który wydawał. Rozwiązania zastosowane w MG42 są wykorzystywane w Bundeswehrze do dziś.


Na zdjęciach:
Figurki metalowe firmy Battlefront Miniatures, skala 15 mm, rok produkcji 2008, malowanie wrzesień 2008.
Podstawka kompatybilna z systemem FoW.
1 drużyna, 1 pluton Grenadierów Pancernych SS, 2 DP SS "Das Reich"

piątek, 26 września 2008

Chłopak z reklamy

Boję się, że sława uderzy mi do głowy! Dziś przeglądałem ostatni numer e-zinu "Maya Network News" i nagle natknąłem się na reklamę sklepu Wargamer. Patrzę, a na jednej z fotografii widzę swoją do niedawna skromną osobę. Zawsze wiedziałem, że mogę zrobić karierę w show-bizie :) Dla tych co mnie jeszcze nie rozpoznali - ten typek w czerwonym T-shircie dowodzący macedońskimi sarissoforoi - to ja :)

czwartek, 25 września 2008

Drugi łowca czołgów


Drugi Pancerwał jest gotowy. Co prawda zagruntowałem kolejnych chłopaków, ale czas maznąć coś w skali 15 mm, aby nie wyjść z wprawy :) Teraz na warsztat idzie druga drużyna SS-manów do Flames of War...

środa, 24 września 2008

Antologia miernej fantastyki

"W głąb Maelstromu" to zbiór opowiadań z uniwersum Warhammera 40 000. Niestety muszę od razu dodać, że nie są to opowiadania zbyt wysokich lotów. Ot, taka fantastyka klasy B, choć muszę przyznać, że trzy z nich przeczytałem z zainteresowaniem. "Łaska Imperatora" Alexa Hammonda przypadła mi do gustu, ze względu na typowy dla tego wszechświata, mroczny i zgorzkniały styl. "Starożytne Lance" tego samego autora są równie klimatyczne, jak i ciekawe, szczególnie dla tych, którzy chcą zdobyć garść informacji o jeźdźcach z planety Attyla. Całkiem interesująca jest także opowieść Simona Jowetta "Maszyna Mimetyczna" ze względu na swoją oryginalność, co w fantastyce jest zaletą. Reszta opowiadań... Przyznam, że niewiele wniosły do mojego życia.

Na uwagę natomiast zasługuje tłumaczenie Szymona "Siriela" Gwiazdy, mojego kolegi, z którym przeszliśmy niejedno w świecie Warhammera podczas wieczrów z RPG. Wypiliśmy także niejedno piwko, ale to jakby inna historia. Otóż Szymon ma dość specyficzne poczucie humoru i styl, który da się wyczuć w tłumaczeniu szczególnie nazw własnych (Krwiopuszcze). Rekord jednak padł w tym fragmencie:

- Mamy cię, czcigodny wodzu - powiedział jeździec z warkoczykami w brodzie.
- Konia! Potrzebuję szybkiego konia! Musimy zniszczyć ich artylerię! - stęknął Al'Kahan, zaciskając zęby z bólu.
- Ależ, wodzu, co wódz...

W tym miejscu pozwolę sobie zakończyć tę marną niby-recenzję, pragnę także gorąco pozdrowić Szymona, a na zakończenie aż się chce powiedzieć:

- To ja przepraszam!